Antonia

ANTONIA is een feministisch sprookje, dat ook een sprookje zou blijken voor regisseur Marleen Gorris wanneer ze als eerste vrouw ooit met de film de Oscar voor Beste niet-Engelstalige film won. Anders dan haar vorige films, die Gorris zelf aanklachten tegen de samenleving noemde, viert ANTONIA het leven. Na WOII keert weduwe Antonia samen met haar dochter Danielle terug naar haar geboortedorp, waar haar moeder op haar sterfbed ligt. De onafhankelijke Antonia neemt haar intrek in de boerderij en redt zich heel goed alleen, maar anderen lijken haar nodig te hebben voor levensadvies. Al snel wordt ze de matriarch van een hechte gemeenschap, waar feminisme en liberalisme generaties lang bloeien. ANTONIA werd initieel weinig enthousiast onthaald in Nederland, maar scheerde hoge toppen in het buitenland. Vooral het Amerikaanse publiek en de critici waren lovend over de film, wat resulteerde in Oscarwinst. De film promoot vrolijk feminisme en ongedwongen seksualiteit in een rurale setting, die bevolkt wordt door een reeks onvergetelijke personages. Willeke van Ammelrooy als de matriarch, Jan Decleir als haar ongecompliceerde geliefde en Els Dottermans als de dochter met artistieke talenten, zijn echte personages van vlees en bloed die sympathie opwekken én verdienen. Gorris, die de film ook zelf schreef, beschouwt ANTONIA als een anarchistisch sprookje. “Ik wil een episch verhaal vertellen, een mooie geschiedenis, die begint met een stervende vrouw die terugkijkt op haar...