D’Est

Chantal Akerman was vijftien jaar oud toen ze besloot dat ze films zou maken. Die resolutie kwam na het bekijken van Jean-Luc Godards PIERROT LE FOU. Het schoolleven was niets voor haar. “Als kind liep ik school in een conventionele bourgeoisie middelbare school en dacht dat het een kwestie was van klasse. Ik schreef mijn non-conformiteit toe aan het feit dat ik Joods was. Ik linkte dat toen niet aan gender, maar ik besefte later dat andere meisjes wel opgevoed werden met oog op hun toekomst als vrouwen binnen een normatieve maatschappij. Mijn ouders hadden de tijd niet.” Dus wat ze wel werd, besloot ze zelf. En dat zou filmmaker zijn. Akerman doorbrak niet enkel de conventies van de samenleving, maar ook die van film. In haar werk herinterpreteert ze radicaal wat cinema is. Als autodidact liet Akerman zich niet temperen door de beperkingen van traditionele filmopleidingen. Wat wel op haar woog, was het verleden van haar Joodse ouders: moeder Nelly – met wie ze een onbreekbare band had – overleefde de gruwel van Auschwitz, maar verloor er haar ouders, vader Jacques – die op de achtergrond bleef binnen het gezin – bracht de oorlog ondergedoken door. Thuis hield Akerman zich stil, totdat ze op haar achttiende de vleugels uitsloeg. Eerst naar Parijs, dan nog verder weg naar New York. “Ik leefde eindelijk,” zei ze over die periode. In 1973 keerde ze terug naar Europa, waar de filmfinanciering meer mogelijkheden bood. Niet enkel de achtergrond van haar (voor)ouders, maar ook...