Five Easy Pieces

Als BONNIE AND CLYDE de aftrap gaf voor New Hollywood, dan zijn het EASY RIDER en – vooral – FIVE EASY PIECES die zich de ideeën van de Franse new wave definitief toeëigenden. Regisseur Bob Rafelson – een spilfiguur uit New Hollywood, zoals je kan lezen in Peter Biskins smeuïge Hollywoodkroniek Easy Riders, Raging Bulls (1998) – levert hiermee een rauw en melancholisch meesterwerk af. De film schetst een even scherp als ontluisterend portret van een diep verdeeld Amerika en de ultieme outsider die erin ronddoolt. Jack Nicholson schittert als Bobby Dupea, een klassiek geschoolde pianist uit een intellectueel milieu die zijn afkomst is ontvlucht om te werken als arbeider op de Texaanse olievelden. Ook daar voelt hij zich niet thuis want Bobby verveelt zich net zo bij de elite als bij het gewone werkvolk. Wanneer hij hoort dat zijn vader ziek is, begint hij samen met zijn vriendin Rayette aan een roadtrip naar huis. Die reis – beroemd om Nicholsons legendarische en vlijmscherpe discussie in een wegrestaurant over een bestelling geroosterd brood – dwingt hem tot een pijnlijke confrontatie met zijn verleden. FIVE EASY PIECES dankt zijn tijdloze kracht aan deze gelaagde karakterstudie. Bobby zoekt voortdurend de uitweg, niet omdat het elders beter is, maar omdat stilstaan voor hem gelijkstaat aan emotionele verstikking. Met een onnavolgbare en bittere slotscène toont deze New Hollywood-klassieker het tragische portret van een man die nergens kan wortelen en wiens enige echte...