La Dérive

Een vrouw die haar verlangens wil vervullen zonder toegevingen te doen, dat is bijna even zeldzaam als een vrouw die zelf een nouvelle vague film schrijft, produceert en draait. En toch is dat wat personage Jacqueline nastreeft in de film en wat Paula Delsol deed met LA DÉRIVE. Wat dan weer niet zeldzaam is, is dat films van vrouwen snel en bewust vergeten worden, vaak aanzien als een soort bedreiging – zoals door Jean-Luc Godard die zei dat er met Agnès Varda al een vrouw was binnen de nouvelle vague-stroming en er geen plek was voor twee. Gelukkig bewees Delsol zijn ongelijk met haar werk. Met de restauratie van LA DÉRIVE door Cinémathèque française werd Delsols vergeten parel van onder het stof gehaald en terug op zijn rechtmatige plek gezet, tussen de Godards en Truffauts in. Een korte review van de film na zijn herontdekking zegt genoeg: “Would’ve traded 15 Godard films if Delsol could’ve directed more.” Paula Delsol was heel eerlijk over haar bedoelingen met haar debuutfilm: “Ik wilde een portret maken van een jong meisje dat tracht te ontsnappen aan haar omgeving (…) Ik wilde tonen dat vrouwen gelijkwaardig wilden zijn aan mannen met betrekking tot hun seksuele vrijheid, en dat ze in hun pogingen om dat te bekomen altijd zouden verliezen.” Dat klinkt pessimistisch, maar Delsols uitspraak blijft even waar in 2026 als in 1963. Op vlak van seksualiteit worden vrouwen en hun verlangens vaak nog steeds te schande gemaakt door de maatschappij. De krachtige dialoog en...