Salut les Cubains + Soy Cuba

Hoe wordt Cuba door beelden gemaakt, en hoe gaan die beelden vervolgens bepalen hoe we het land zien? Naar aanleiding van Bert Danckaerts tentoonstelling El Jardín de los Cerezos (5 sept – 11 okt) in Plus-One Antwerpen brengt De Cinema twee films samen die elk vanuit een andere vorm en historische context naar Cuba kijken: Agnès Varda’s SALUT LES CUBAINS en Mikhail Kalatozovs SOY CUBA (1964). SALUT LES CUBAINS — Agnès Varda, 1963 Vier jaar na de Cubaanse Revolutie reist Agnès Varda naar Cuba met een Leica. Ze maakt er meer dan 4.000 foto’s. Terug in Parijs selecteert ze ongeveer 1.500 beelden, die ze vervolgens één voor één filmt op een animatiestand. Zo ontstaat SALUT LES CUBAINS: een film waarin stilstaande beelden door montage, muziek, ritme en geluid tot leven komen. Geïnspireerd door haar vriend en collega-filmmaker Chris Marker, die kort daarvoor LA JETÉE (1962) maakte, maakt Varda op haar beurt cinema van fotografie. Ze toont een Cuba vol energie, muziek en optimisme. De film richt zich minder op revolutionaire doctrine dan op de mensen die de omwenteling beleven: arbeiders, studenten, kunstenaars, muzikanten en dansers. Varda vatte haar film zelf samen als “socialism and cha-cha-cha”. Tegelijk is SALUT LES CUBAINS onlosmakelijk verbonden met de politieke en historische context waarin de film ontstond. Als Westerse linkse kunstenaar, gefascineerd door het socialistische project, maakt Varda niet alleen een portret van een revolutionaire samenleving, maar...