SCHWEINEREI

It must be born. Like a spirit emerging from the cunt. Wat gebeurt er als een beschaving haar eigen geschiedenis niet meer kan verteren? In SCHWEINEREI sluiten twee figuren zich op in een bunker. Ze zijn tweelingen. Ze zijn geliefden. Ze zijn poppen, performers, geesten van het theater. Gevallen engelen. Ze zijn afstotelijk en verleidelijk tegelijk. De laatste afstammelingen van een Europa dat zichzelf eeuwenlang heeft voortgeplant tot het ziek werd. Achter hen liggen Versailles, Marie-Antoinette, Mozart, de aristocratie, het theater. Alles wat mooi was. Ze hebben er een paradijs van gemaakt. Maar paradise is rotten. Ze feesten terwijl de wereld buiten vergaat. Ze spelen, eten, musiceren. Hun lichamen raken verstrengeld. Hun omhelzing wordt een knoop. Ze houden zoveel van elkaar dat ze elkaar verstikken. Dan beginnen hun lichamen terug te spreken. Wat werd ingeslikt (cultuur, schoonheid, geweld, schuld, verlangen) komt naar buiten. Ze doorbreken een innerlijke muur. Binnen wordt buiten. Hun artificiële lichamen beginnen onophoudelijk te lekken. SCHWEINEREI is een liefdesbrief aan het theater en een afrekening met zijn geesten. Een staat van zijn. Een exorcisme. THE WHOLE GLOBE FOR A REAL SORROW.* Theatre is dead. Long live theatre. Samen met Lucie Plasschaert en Lucas van der Vegt, die Mozart op fortepiano speelt, bouwt Lieselot Siddiki een bunker die paleis, poppenhuis, lichaam en ruïne is. Een plek waar verleden en heden niet langer van elkaar te onderscheiden zijn.